Doja t’isha një poetes,
me vjersha ju thoja një thes.

Por jam vetë një trop marrulje
çë di e thierinj vetë kukule.

U ghadhurin e potisinj,
qepinj mirë dhe pashkullisinj

ma kur vëhem tek argalia
bine tundet gjitonia.

Si më priren e më sillen
piksinj bote monofille.

U thëghar, u skalisinj
e te ngasa rrukullisinj.

Pra Kur prirem ka pështjeri
del tek sheshi kryapreri,

sheh ghadhurin pjot me dru e thot:
një mëndere e pa trù.

Mori kuke, mori kuke
je aq çiot por nëng duke;

ishe fjëja somenàt,
gjiegja një kangjiel të gjatë.

Qetu, qetu mora e dolla,
duell tek sheshi më si holla e u i thom:

ku je vete mori dele
pjot me çiuka e cigarele?

Dal te rahji e mbëjiedh dy lule,
thot kjo ndrikulla marrulje.

Manushaqe, korkoreshe,
u kam mbjionj gjithë këta sheshe

e thjeri sot një bosht kukule,
bënj e gjatë një cigarele

e te sielli me një mac lule
bashk me një tropez marrulje.